حاجت دنيا و آخرت
حضرت ابو عبداللّه (ع ) فرمودند: كسى كه قبر حضرت امام حسين (ع ) را قربة الى اللّه و براى خدا زيارت كند، حقتعالى او را از آتش جهنم آزاد نموده و روز فزع اكبر او را در امان قرار مى دهد و حاجتى از حوائج دنيا و آخرت را از خداوند نخواسته مگر آنكه بارى تعالى به وى اعطاء مى فرمايد.(47)
خرم دل آنكه رفت به بستان كربلا
بهر طواف قبر شهيدان كربلا
از بهر عاشقان خدا در ره وصال
جولانگهى است عرصه جولان كربلا
خوش گلشنيست گلشن كرببلا كه هست
رنگين و خون پاك جوانان كربلا
از خط سبز و سرخ جوانان گلعذار
خوش جلوه گاه گشته گلستان كربلا


محبوبترين اعمال
حضرت ابى عبداللّه (ع ) فرمودند:
محبوب ترين اعمال نزد حق تعالى زيارت قبر حضرت حسين (ع ) بوده و برترين اعمال نزد او جلّ و على ادخال سرور و شادى بر مؤ من است و نزديك ترين بنده به خدا، بنده اى است كه در حال سجود بدرگاه الهى گريان باشد.(48)
السّلام ،السّلام ،بر تو اى كربلا
اى كه پاينده شد، از تو دين خدا
از كعبه شد جدا، سيدالشّهداء
به قربانگاه عشق ، مى رود از منا
حسين فاطمه ، عزيز مصطفى
نور چشم على ، همتاى مجتبى
السّلام ،السّلام ، بر تو اى كربلا
اى كه پاينده شد از تو دين خدا


زيارت قبر مطهر
((محمّد بن سنان )) از بشير دهّان برايم نقل كرد و گفت :
در هر سال به حجّ مشرّف مى شدم ، يكسال تنبلى كرده و آنرا ترك كردم و سال بعد كه به حج رفته و محضر حضرت ابى عبداللّه (ع ) رسيدم به من فرمودند:
اى بشير چه چيز تو را در سال گذشته از حج سست و تنبل كرده ؟
عرض كردم : فدايت شوم مالى داشتم كه از مردم مى خواستم و خوف داشتم تلف شود.
لذا به حج نيامده ولى در عوض روز عرفه به زيارت قبر مطهّر حضرت امام حسين (ع ) رفتم .
حضرت به من فرمودند:
آنچه نصيب اهل موقف (حاجى ها) شد، از تو فوت نگرديد، اى بشير كسى كه قبر حسين (ع ) را زيارت كند، در حالى كه به حق آن حضرت عارف و آگاه باشد، مانند: كسى است كه خدا را در عرش زيارت نموده .(49)
عاشقم عاشق كربلاى حسين
عاشقم عاشق نينواى حسين
اى خدا آرزو دارم من در نهان
بوسه باران كنم قبر آن سروران
قبر شش گوشه اش را بگيرم ز بر
درد دلها كنم اى خدا تا سحر
پرسم از اصغر و اكبر نوجوان
داغ اكبر چه شد گشته اى ناتوان
اى حسين نور چشم پيمبر سلام
از همه دوستان آورده ام من پيام
از چه زوار نخواهى تو شاها ديگر
از فراقت عزيز گشته ايم خون جگر
يك شب جمعه كن يا حسين تو نظر
چشم گريان اين دوستان را نگر
كربلا را حسين راهنما شو دگر
دوستان را امير كاروان شود دگر
دوستان مردند از حسرت كربلا
اى خدا باز كن اين ره كربلا
ياحسين ياحسين ياحسين ياحسين (50)

رزق و عمر طولانى و در زمره سعدا
((عبدالملك خثعمى ))، از حضرت ابى عبداللّه (ع )، گفت : حضرت به من فرمودند:
اى عبدالملك زيارت حسين بن على (ع ) را ترك مكن و ياران و اصحابت را به آن امر فرما، و شيعيان ما را امر كنيد به زيارت آن حضرت ، زيرا حق تعالى بواسطه آن عمر تو را طولانى كرده و روزى و رزقت را واسع مى فرمايد و امورى كه بدى و شر را جلب مى كند دفع مى نمايد. در حال حيات سعيد و سعادتمند نموده و نخواهى مرد مگر سعيد و تو را در زمره سعداء مى نويسد.(51)
و زيارت آن حضرت بر هر مؤ منى كه اقرار به امامت حضرتش از طرف خدا دارد واجب است .

حاجت روا
((بشير دهّان ))، از ابى عبداللّه (ع )، حضرت درباره كسى كه به زيارت قبر امام حسين (ع ) مى رود فرمودند:
وى هنگامى كه از اهلش جدا مى شود به هر قدمى كه بر مى دارد گناهانش ‍ آمرزيده مى شود و سپس پيوسته به هر قدمى تقديس و تنزيه شده تا به قبر مطهر مى رسد وقتى به آنجا رسد خداوند متعال او را خوانده و مى فرمايد:
بنده من از من سؤ ال كن تا به تو اعطاء كنم ، من را بخوان تا اجابتت نمايم ، از من طلب نما تا به تو بدهم ، حاجتت را از من بخواه تا برآورده نمايم .
راوى گفت :
امام (ع ) فرمودند:
و حق است بر خدا كه آنچه بذل نموده را اعطاء فرمايد.(52)

مسافرين خدا
حضرت ابى عبداللّه (ع ) حضرت فرمودند:
خداوند متعال فرشتگانى دارد كه موكّل قبر مطهّر حضرت حسين بن على (عليه السلام ) مى باشند، هنگامى كه شخص قصد زيارت آن حضرت را مى نمايد خداوند گناهان او را به اين فرشتگان اعطاء نموده و در اختيار آنها مى گذارد وقتى وى قدم گذارد فرشتگان گناهان را محو مى كنند سپس وقتى قدم بعدى را برداشت حسنات او را مضاعف مى نمايند و پيوسته حسنات او را مضاعف كرده تا جائى كه بهشت را براى وى واجب مى گردانند سپس ‍ اطرافش را گرفته و تقديس و تنزيهش مى نمايند و سپس فرشتگان آسمان را نداء مى دهند كه زوّار حبيب حبيب خدا را تقديس و تنزيه نمائيد و وقتى زوّار غسل زيارت نمودند حضرت محمّد(ص ) ايشان را نداء داده و مى فرمايد:
اى مسافرين خدا بشارت باد شما را كه با من در بهشت همراه خواهيد بود.
سپس اميرالمؤ منين (ع ) ايشان را نداء داده و مى فرمايد:
من ضامنم كه حوائج شما را برآورده و در دنيا و آخرت بلاء و محنت را از شما دور نمايم .
پس از آن فرشتگان دور ايشان حلقه زده و از راست و چپ آنان را در بر گرفته تا به اهل و خويشاوندان خود بازگردند.(53)
تا جان بتن مراست هواىِ تو در سر است
بر سر مرا هواى تو از لطف داور است
در دل مرا زيارت قبر تو آرزوست
قبر توام زخُلد برين با صفاتر است
اى افتخار خلق جهان ، خون پاك تو
پيروز در مصاف بشمشير و خنجر است
باشد هميشه پرچم گلگون تو بپا
تا بانگ روح پرور اللّه اكبر است
هر بلبلى بباغ خزان تو در فغان
بر غنچه هاى نورس و گلهاى پرپر است


كرامت خداوند
((عبد اللّه بن يحيى الكاهلى ))، از حضرت ابى عبداللّه (ع ) فرمودند:
كسى كه مى خواهد روز قيامت در كرامت خداوند متعال باشد و شفاعت حضرت محمّد صلوات اللّه عليه و آله شاملش گردد پس بايد حسين (ع ) را زيارت كند چه آنكه بالاترين كرامت حقتعالى به وى رسيده و ثواب و اجر نيك به او داده مى شود و گناهانى كه در زندگانى دنيا مرتكب شده وى را مورد سؤ ال و باز خواست قرار نمى دهند، اگر چه گناهانش به تعداد ريگ هاى بيابان وبه بزرگى كوره هاى تهامه و به مقدار روى درياها باشد، حسين بن على سلام اللّه عليهما در حالى كشته شد كه :
اوّلاً: مظلوم بود.
ثانياً: نفس و جسمش مقهور و مورد ستم قرار گرفته بود.
ثالثاً: خود و اهل بيت و اصحابش تشنه بودند.(54)
سلام ما بر حسين كشته راه خدا
درود بر روح آن تشنه لب كربلا
سلام ما بر قاسم و اكبر و هم اصغرش
به امّ كلثوم و بر زينب غم پرورش
به حامى كودكان و ساقى لشكرش
كه در ره دين شده دو دستش از تن جدا
به آخرين وداع و سوز دل زينبش
به آخرين نماز و زمزمه ياربش
به آخرين كلامى كه بود ورد لبش
كه گفت يا رب منم بر آنچه خواهى رضا
آنكه براه خدا هستى خود را بداد
بهر نجات بشر جان بكف خود نهاد
داد به خلق جهان درس قيام و جهاد
بر همه مسلمين داد به خونش بها
قبله دلها بود كرببلاى حسين
وعده گه عاشقان صحن و سراى حسين
مى طپد اين قلب ما فقط براى حسين
خدا خدا كى شود نصيب ما كربلا(55)


عملت را از سر بگير
((حسن بن راشد))، از ((حضرت ابى ابراهيم (ع )))،كه آن حضرت فرمودند:
كسى كه از خانه اش خارج شده و قصدش زيارت قبر مطّهر حضرت ابا عبداللّه الحسين بن علىّ سلام اللّه عليهما باشد، خداوند متعال فرشته اى را بر او مى گمارد پس آن فرشته انگشتش را در پشت او قرار داده و پيوسته آنچه از دهان اين شخص خارج شود مى نويسد تا به حائر وارد گردد و وقتى از درب حائر خارج شد كف دستش را وسط پشتش نهاده سپس به او مى گويد:
آنچه گذشت تمام مورد غفران و آمرزش واقع شد اينك از ابتداء به عمل بپرداز.(56)

رحمت واسعه
((عبداللّه بن مسكان ))، مى گويد:
حضور مبارك حضرت اباعبداللّه (ع ) رسيدم در حالى كه گروهى از اهل خراسان خدمت آن جناب مشرّف شده بودند، ايشان از آن جناب راجع به زيارت قبر حضرت حسين بن على (ع ) و ثوابى كه در آن است سؤ ال نمودند؟
حضرت فرمودند:
پدرم از جدّم نقل كردند كه مى فرمودند:
كسيكه آن حضرت را صرفاً براى خدا و به قصد قربت زيارت كند خداوند متعال از گناهان رهايش نموده و او را همچون نوزادى كه مادر زائيده قرار مى دهد و در طول سفرش فرشتگان مشايعتش كرده و بالاى سرش بال هاى خود را گشوده و با اين حال او را همراهى كرده تا به اهلش باز گردد و نيز فرشتگان از خداوند مى خواهند كه او را بيامرزد و از اطراف و اكناف آسمان رحمت واسعه الهى او را فرا گرفته و فرشتگان نداء كرده و به وى مى گويند:
پاك هستى و آن كس كه زيارتش نمودى نيز پاك و مطهّر است و پيوسته وى را بين اهل و خويشانش حفظش مى نمايند.(57)
بهر طواف تربت گلهاى چيده
غسل زيارت مى كنم با آب ديده
كو حسين من نور عين من
من زينب بر گشته از شام ويرانم
در اربعين بر باغ خون تازه مهمانم
كو حسين من نور عين من
بوى محبّت آيد از اين خاك صحرا
اينجابخاك و خون طپيده گلهاى زهرا
كو حسين من نور عين من
من شاهد جان دادن خود بودم اينجا
ديدم حسينم زير تيغ يكّه و تنها
كو حسين من نور عين من
من روضه خوان ماتم خون خدايم
شاهد پرپر گشتن اين لاله هايم
كو حسين من نور عين من

ثواب ده حج و عمره
((هارون بن خارجه ))، گفت :
مردى از حضرت اباعبداللّه (ع ) سؤ ال كرد و من نيز آنجا حاضر بودم ، سائل پرسيد:
چه اجر و ثوابى است براى كسى كه حضرت امام حسين (ع ) را زيارت كند؟
حضرت فرمودند: خداوند متعال چهار هزار فرشته را به آن حضرت موكّل كرده كه جملگى ژوليده و غبار آلوده بوده و تا روز قيامت براى آن حضرت گريه مى كنند.
عرض كردم : پدر و مادرم فدايت شوند، از پدر بزرگوارتان نقل شده كه فرموده اند:
ثواب زيارت امام حسين (ع ) معادل حج و عمره است ؟
حضرت فرمودند: بلى ، حجّ و عمره بعد تعداد حجّ و عمره را شمرد تا به ده حجّ و عمره رسيد.(58)

سى حج مقبول
((موسى بن قاسم حضرمى )) مى گويد:
((حضرت ابو عبداللّه (ع ))) در ابتداء حكومت ((ابو جعفر عباسى )) (منصور دوانيقى ) وارد عراق شده و در نجف نزول اجلال فرمودند، به من فرمودند:
اى موسى ، برو كنار جاده بزرگ بايست و منتظر باش كه عنقريب مردى از طرف ((قادسيّه )) خواهد آمد، هر گاه نزديك تو شد به وى بگو: يكى از فرزندان رسول خدا(ص ) تو را مى خواند، او بزودى با تو خواهد آمد.
موسى مى گويد: من به طرف جاده مزبور رفته و به آنجا رسيدم و كنار آن ايستاده و هوا بسيار گرم بود، پيوسته در آنجا ايستاده بودم بحدّى كه نزديك بود مخالفت كرده و بر گشته و ملاقات با او را ترك كنم ، در اين هنگام چشمم به چيزى خورد كه به جلو مى آيد و شبيه مردى است كه روى شترى نشسته ، پس چشم به آن دوخته تا نزديك به من شد، به او گفتم : اى مرد در اينجا يكى از فرزندان رسول خدا(ص ) شما را مى خواند ايشان شما را به من معرفى كرده و پيام برايت فرستاده اند.
مرد گفت : با هم به خدمتش برويم .
موسى مى گويد: او را بردم تا نزديك خيمه رسيديم ، وى شترش را خواباند و درب خيمه ايستاد منتظر اذن دخول بود، پس حضرت از درون خيمه او را خواندند، اعرابى داخل خيمه شد و من نيز نزديك شده تا درب خيمه رسيده و سخن ايشان را مى شنيدم ولى آنها را نمى ديدم .
حضرت ابو عبداللّه (ع ) به وى فرمودند، از كجا آمدى ؟
او گفت : از دورترين نواحى يمن .
حضرت فرمودند: تو از فلان و فلان مكان هستى ؟
او عرض كرد: بلى من از فلان موضع مى باشم .
حضرت فرمودند: براى چه به اين صوب و طرف آمدى ؟
عرض كرد: به قصد زيارت حضرت اباعبداللّه الحسين (ع ) آمدم .
حضرت فرمودند:
تنها براى زيارت آمده اى و هيچ حاجت ديگرى نداشتى ؟
عرض كرد: هيچ حاجتى نداشتم مگر آنكه به سر قبر مطهّر آن حضرت رفته و نماز خوانده و جنابش را زيارت كرده و سپس از حضرتش خداحافظى كرده و به اهل و خويشانم برگردم .
حضرت فرمودند: در زيارت آن حضرت چه مى بينيد؟
عرض كرد: در زيارتش بركت در عمر خود و اهل و اولاد و اموال و معايشمان بوده و حوائج و خواسته هايمان بر آورده شده و گرفتاريمان بر طرف مى گردد.
موسى مى گويد: امام (ع ) به وى فرمودند:
اى برادر يمنى آيا از فضيلت زيارت آن حضرت بيشتر از اين برايت نگويم ؟
آن مرد عرض كرد: از پسر رسول خدا زيادتر بفرمائيد:
حضرت فرمودند:
زيارت امام حسين (ع ) معادل يك حجّ مقبول و پاكيزه اى است كه با رسول خدا(ص ) انجام شود.
آن مرد از اين گفتار تعجب كرد.
حضرت فرمودند: آرى ، به خدا سوگند معادل دو حجّ مقبول و پاكيزه اى است كه با رسول خدا(ص ) انجام شود.
آن مرد بر تعجبش افزوده شد پس بدين ترتيب امام (ع ) بر تعداد حج هاى مقبول مى افزودند تا اينكه در آخر فرمودند:
زيارت آن حضرت معادل با سى حجّ مقبول و پاكيزه اى است كه با رسول خدا(ص ) انجام گيرد.(59)