میوكاردیت ـ myocarditis
مواجهه با هر یك از علل فوقالذكر، مصرف بیش از حد الكل.
پیشگیری:
در صورت مصرف الكل، مقدار آن روزانه نباید بیش از 2-1 پیمانه باشد، واكسیناسیون رایج علیه دیفتری، كزاز، سرخك، سرخجه و فلجاطفال.
عواقب مورد انتظار:
میوكاردیت اغلب با شناسایی و درمان علت زمینهای، قابل علاج است.
عوارض احتمالی:
۱. نارسایی احتقانی قلب
۲. آسیب دایمی عضله یا دریچههای قلب
۳. تشكیل یك لخته خون در داخل عضله قلب كه میتواند از محل خود جدا شده و به سایر قسمتهای بدن انتقال یابد كه این پدیده میتواند از تهدیدكننده حیات باشد.
درمان:
بررسیهای تشخیصی ممكن است شامل آزمایشهای خون، نوار قلب (الكتروكاردیوگرام، روشی برای تشخیص بیماریهای قلب با سنجش فعالیت الكتریكی قلب)، كاتتریزاسیون قلبی و آنژیزوگرافی میباشد. درمان و بستری در بیمارستان (اغلب) جهت اختلال زمینهای. در بعضی موارد، پیوند قلب ممكن است تنها درمان موثر باشد.
داروها:
۱. داروهای كورتونی برای كاهش التهاب
۲. داروهای ادرارآور برای كاهش احتباس مایع در بدن
۳. دیژیتال برای تقویت ضربان قلب
۴. داروهای ضد انعقاد برای پیشگیری از تشكیل لخته
۵. داروهای كاهشدهنده بار كاری قلب
۶. تجویز اكسیژن مكمل ممكن است لازم گردد.
۷. آنتیبیوتیكها برای مقابله با عفونت، در صورتی كه عامل میوكاردیت یك عفونت باكتریایی باشد.
فعالیت:
تا زمان برطرف شدن علایم در بستر استراحت كنید. زمان بهبود بسته به علت زمینهای متفاوت است. مادامی كه در استراحت مطلق بهسر میبرید برای اجابت مزاج بهجای لگن از صندلی توالت در كنار بستر استفاده كنید. زیرا با استفاده از این وسیله فشار كمتری به شما وارد میشود. پس از بهبود، فعالیتهای طبیعی خود را بهتدریج از سر بگیرید.
رژیم غذائی:
رژیم كمنمك
در این شرایط به پزشك خود مراجعه نمائید:
۱. عود تب و لرز
۲. تشدید كوتاهی نفس
۳. اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده اید. داروهای تجویزی ممكن است با عوارض جانبی همراه باشند.
