نشانگان كوشینگ ـ cushing's syndrome
استفاده طولانیمدت از هورمون محرك ترشح هورمون كورتیزوفی برای درمان سرطان هیپوفیز.
پیشگیری:
در صورتی كه مصرف هورمون محرك ترشح هورمون كورتیزونی یا خود داروهای كورتیزونی برای سایر بیماریها، مثل آسم، آرتریت، بیماری كلیوی، یا بیماری آدیسون ضروری باشد، دارو را باید با كمترین دوز ممكن و طی كمترین دوره زمانی ممكن مصرف كرد.
عواقب مورد انتظار:
اگر اختلال به علت یك تومور غده فوقكلیوی به وجود آمده باشد، میتوان با عمل جراحی و در آوردن تومور یا كل غده، آن را معالجه كرد. اگر هر دو غده فوقكلیوی در آورده شوند، باید تا آخر عمر هورمونهای كورتیزونی تحت نظارت دقیق مصرف شوند. اگر اختلال به علت یك تومور در غده هیپوفیز به وجود آمده باشد، میتوان با عمل جراحی و در آوردن تومور (غده هیپوفیز در كف مغز است) یا اشعه درمانی آن، بیماری را معالجه كرد. اما تومور ممكن است دوباره باز گردد. اگر اختلال به علت مصرف طولانیمدت داروهای كورتیزونی یا هورمون محرك ترشح هورمونهای كورتیزونی به وجود آمده باشد، ممكن است بتوان با حذف تدریجی این داروها تحت نظارت دقیق، این اختلال را رو به بهبود برد.
عوارض احتمالی:
۱. شكستگی استخوانها به علت پوكی استخوان
۲. دیابت
۳. زخم معده و دوازدهه (اثنیعشر)
۴. پوكی استخوان
۵. ندرتاً به وجود آمدن تومور هیپوفیز، در صورتی كه غدد فوقكلیوی برداشته شوند.
درمان:
اقدامات تشخیصی عبارتند از: آزمایش خون و ادرار از نظر شمارش گلبولهای سفید، سنجش كار غده هیپوفیز و غده فوقكلیوی، اندازهگیری سطح هورمونها، و عكسبرداری از غده هیپوفیز و غده فوقكلیوی. تا آنجا كه میتوانید اطلاعات خود را در رابطه با این بیماری و درمان آن زیاد كنید.
داروها:
۱. داروهایی برای مهار كار غده فوقكلیوی
۲. داروهای كورتیزونی در صورتی كه هر دو غده فوقكلیوی باید در آورده شوند.
۳. گاهی مصرف داروهایی به عنوان جایگزین هورمونهای هیپوفیز
۴. داروهای ضدفشار خون برای كاهش فشار خون بالا
۵. مكملهای كلسیمی برای درمان پوكی استخوان
۶. امكان دارد مصرف آرامبخش نیز توصیه شود.
فعالیت:
محدودیتی برای آن وجود ندارد. با شروع درمان انرژی فرد هم زیاد میشود.
رژیم غذائی:
میزان پروتئین و پتاسیم رژیم غذایی باید زیاد، و كالری، هیدارت كربن و سدیم آن باید كم باشد.
در این شرایط به پزشك خود مراجعه نمائید:
۱. اگر شما یا یكی از اعضای خانواده تان علایم نشانگان كوشینگ را دارید.
۲. اگر علایم عفونت ظاهر شوند مثل تب، لرز، دردهای عضلانی، سردرد و سرگیجه.
۳. اگر علایم كم بودن دوز استرویید (خستگی، ضعف، سرگیجه) یا زیادی دوز استرویید (تورم در دستها یا پاها، افزایش وزن) وجود داشته باشند.
