رنگ و بوی غیر طبیعی ادرار، نشانگر بیماری
نشانه كم آبی بدن است و ممکن است به علت یرقان یا زردی، مصرف B كمپلكس، مواد غذایی حاوی كاروتن مانند هویج، ویتامین C، برخی داروها مانند: وارفارین، ریفامپین، ویتامین B2، سولفاسالازین، هپارین و تتراسایکلین باشد.
ادرار سبز و آبی:
به علت رنگ های مصنوعی موجود در مواد غذایی و داروها، رنگدانه آبی متیلن، مصرف مولتی ویتامین ها و مواد حاوی كاروتن، عفونت مجاری ادراری (ادرار سبز)، مشكلات صفرا، میزان بالای كلسیم (ادرار آبی)، مصرف برخی داروها مانند: آمی تریپتیلین، سایمتیدین، متوکاربامول و تریامترن می باشد.
ادرار قهوهای تیره یا سیاه:
به علت وجود مشکلاتی مانند اختلالات كبدی (مانند هپاتیت ویروسی و سیروز كبدی)، سرطان پوست نوع ملانوما یا بدخیمی رنگدانه های پوست، آغشتگی ادرار به بتادین، مصرف ریواس، مسمومیت با مس و فنول، مصرف تركیبات آهن دار، مصرف داروهای ملین و ضد فشار خون و داروهای متوکاربامول، سوربیتول، داروهای گوگردی گروه سولفونامید، مترونیدازول و داروهای نیتراتی می باشد.
ادرار كدر:
به علت بیماری سوزاك، التهاب و عفونت مثانه، التهاب پروستات، بیماری سل، عفونت مجاری ادرار، سنگ كلیه و مثانه، ادرار با فسفات، اگزالات، مخاط ، چربی و گلبولهای سفید و قرمز زیاد در ادرار است.
ادرار با كف زیاد:
نشانه پروتئین زیاد در ادرار یعنی نفروز یا دفع پروتئین در ادرار می باشد.
ادرار سفید:
ناشی از وجود چرك و عفونت است.
بوی طبیعی ادرار
بوی ادرار نیز می تواند نشانگر بیماری باشد. بوی طبیعی ادرار اندكی معطر و اسیدی است.
مصرف ویتامینها به ویژه ویتامین B6 و زرد چوبه، بوی ادرار را تغییر می دهند.
بوهای غیر طبیعی ادرار:
بوی آمونیاك: نشانه كم آبی بدن و غلظت بالای ادرار و عفونت است. همچنین ادرار پس از مدتی كه در دمای اتاق بماند، باكتری ها، اوره ی موجود در ادرار را به آمونیاك تبدیل می كنند.
بوی تعفن و بوی ماهی: عفونت باكتریایی كلیه، مثانه و مجاری ادراری
بوی شیرین: دیابت (وجود گلوكز در ادرار)
بوی رطوبت: بیماری كبدی
بوی استون: دیابت، خستگی و گرسنگی شدید
