اختلالات آلت تناسلي مردانه
برخي از اختلالاتي که تاثير بر آلت تناسلي ميگذارند عبارتند از:
نغوظ دائم Priapism
Priapism يک بيماري مزمن است ، که در آن آلت تناسلي اغلب به صورت دردناکي به مدت چندين ساعت تا چندين روز به صورت سيخ شده باقي مي ماند. سيخ شدن در نغوظ دائم در ارتباط با فعاليت جنسي نيست و به وسيله اوج لذت جنسي بر طرف نميشود. علل شايع نغوظ دائم عبارتند از:
- سو ء مصرف الکل يا مواد مخدر(بخصوص کوکائين)
- اغلب داروها شامل، برخي ضد افسردگي ها و داروهاي ضد فشار خون.
- مشکلات نخاعي
- صدمه به ناحيه تناسلي
- بيهوشي(هوش بري)
- درمان تزريقي آلت( درماني براي ناتواني جنسي عدم سيخ شدن)
- بيماريهاي خوني، شامل سرطان خون(لوسمي) و بيماري خوني داسي شکلSickel cell
درمان براي نغوظ دائم مهم است، چون سيخ بودن طولاني مدت مي تواند موجب جاي زخم در آلت شود اگر درمان نشود. هدف از درمان رها کردن از حالت سيخ شدن و حفظ عمل آلت است. در اغلب موارد، درمان در برگيرنده تخليه خون به وسيله استفاده از نيدل که در کناره آلت قرار مي گيرد مي باشد. داروهايي که کمک به چروکيده شدن عروق خوني ميکنند، و در نتيجه موجب کاهش جريان خون به آلت مي شوند، همچنين ممکن است استفاده شوند. در موارد نادر، براي جلوگيري از صدمه دائم به آلت تناسلي جراحي ممکن است لازم باشد. درمان هر بيماري زمينه اي يا مشکل سو ء مصرف از ماده در پيشگيري از نغوظ دائم مهم است.
بيماري Peyrnie” s
اين بيماري وضعيتي است که در آن يک پلاک يا توده سخت در آلت شکل مي گيرد. پلاک ممکن است در قسمت بالي آلت ( شايعتر) يا در کناره آلت در لايه هايي که حاوي بافت سيخ شونده است شکل مي گيرد. شروع پلاک معمولا به صورت ناحيه اي موضعي از التهاب و ورم است، و ميتواند به جاي زخم هاي سخت شده توسعه يابد. جاي زخم ها خاصيت ارتجاعي آلت را در ناحيه درگير کاهش مي دهد.
اين بيماري اغلب در شکل ملايم آن اتفاق مي افتد که بدون درمان در ۱ تا ۲ ماه بهبود مي يابد.در اين موارد، مشکل از مرحله التهاب جلوتر نميرود. در موارد شديد، بيماري مي تواند براي سالها ادامه يابد. پلاک هاي سخت شده قابليت انعطاف را کاهش مي دهد، موجب درد و فشار به آلت در خم شدن و يا کماني شدن در خلال سيخ شدن آلت ميگردد.
بعلاوه خم شدن آلت، بيماري Peyrnies ميتواند علت دردهاي عمومي به همان اندازه سيخ شدن دردناک آلت باشد. همچنين ميتواند موجب پريشاني روحي، و در نتيجه تاثير بر تمايل مرد و توانايي براي عمل جنسي بگذارد.
علت دقيق اين بيماري روشن نيست. مواردي که به سرعت ايجاد ميگردند، کمتر طول ميکشند و اغلب اوقات بدون درمان از بين ميروند و اغلب به علت صدمه و ضربه که موجب خونريزي در بافت آلت مي شود ايجاد ميگردد. برخي از موارد بيماري Peyrnies ، هرچند که به آهستگي شکل ميگيرند، آنقدر شديد هستند که نياز به درمان جراحي دارند. ديگر علل ممکن بيماري Peyrnies عبارتند از:
- واسکوليت(التهاب رگها). اين يک نوع التهاب عروق خوني و لنفاوي است. اين التهاب ميتواند منجر به تشکيل بافت جاي زخمscar شود.
- اختلالات بافت پيوندي. به گفته انسيتو ملي سلامت ، حدود چند درصد از مردان با بيماري Peyrnie همچنين مي توانند دچار اختلالات ديگري که تاثير بر بافت پيوندي در قسمت هاي ديگر بدن داشته باشد شوند. اين اختلالات عموما موجب کلفت شدن يا سخت شدن بافت پيوندي ميگردد. بافت پيوندي يک بافت ويژه است مانند غضروف، استخوان و پوست که کار آن حمايت از ديگر بافت هاي بدن است.
- ارثي. برخي مطالعات نشان دهنده اين است که افرادي که فاميل با بيمار Peyrnies هستند در خطر بيشتري براي توسعه بيماري هستند.
چون نشان بيماري Peyrnies اغلب بدون درمان جمع و ناپديد مي شود، بيشتر پزشکان پيشنهاد انتظار براي ۱ تا ۲ سال قبل از قصد به اصلاح توسط جراحي ميکنند. در خيلي از موارد، جراحي نتايج مثبتي ميدهد. ولي چون عوارض ميتواند اتفاق افتد، و خيلي از مشکلات همراه با بيماري Peyrnies است(براي مثال، کوتاه شدن آلت تناسلي) به وسيله جراحي تصحيح نمي شود، اغلب پزشکان ترجيح به انجام جراحي فقط براي مردان با آلت کماني که شديد باشد دارند که تماس جنسي را غير ممکن مي سازد.
دو شيوه جراحي براي درمان بيماري Peyrnies استفاده ميشود. در يک روش پلاک ها برداشته ميشود و به دنبال آن تکه اي از پوست يا مواد ساخته شده (پيوند پوست) گذاشته ميشود. با تکنيک دوم ، جراح بافت کناره آلت را در عکس قضيه برداشته و تاثير خميدگي را برطرف ميکند.اولين روش ميتواند قسمتي از عمل سيخ شدن ، بخصوص سفتي آن را از دست بدهد. دومين روش، مشهور به شيوه Nesbit ، موجب کوتاهي آلت در حالت سيخ شده ميگردد.
درمانهاي غير جراحي براي بيماري peyrnies شامل تزريق دارو مستقيما به داخل پلاک در تلاش براي نرم کردن ناحيه درگير، که موجب کاهش درد و تصحيح کجي آلت ميگردد.
التهاب پوست سر آلتBalanitis
Balanitis التهاب پوست پوشاننده سر آلت است. وضعيتي مشابه به نام balanpsthitis ، که سر و پوست جلويي سر آلت ملتهب مي شود. نشانه هاي balanitis شامل قرمزي، خارش، بثورات جلدي، درد و ترشح بدبو است.
بالنيت اغلب در مردان و پسران که ختنه(برداشتن پوست جلويي به وسيله جراحي) نشده ، و داراي بهداشت پايين مي باشند اتفاق مي افتد.التهاب ميتواند اتفاق افتد اگر پوست حساس زير پوست ختنه گاه به صورت منظم شسته نشود و عرق ، مواد زائد طبيعي، پوست مرده و باکتري در زير پوست ختنه گاه جمع شده و موجب تحريک گردد. وجود پوست تنگ ممکن است تميز کردن اين ناحيه را مشکل کند و منجر به تحريک به وسيله موادي که بوي بد مي دهند (smegma) که ميتوانند در زير پوست ختنه گاه تجمع يابند شود.
ديگر علل شامل:
- درماتيت/ آلرژي. درماتيت التهاب پوست است، که اغلب به وسيله يک ماده تحريک کننده يا حساسيت تماسي ايجاد ميگردد. حساسيت به مواد شيميايي در اغلب محصولات- مانند صابون ها، پاک کننده ها، عطرها و اسپرم کش ها- ميتواند ايجاد يک واکنش حساسيتي شامل تحريک، خارش و بثورات جلدي کند.
- عفونت. عفونت با قارچ کانديدا البيکانس(thrush) ميتواند ايجاد خارش و بثورات جلدي پر از لکه کند. اغلب بيماريهاي منتقله از طريق جنسي- شامل سوزاک، تبخال و سفليس ميتواند توليد نشانه هاي بالينيت کند.
بعلاوه ، مردان با ديابت( بيماري قند خون) در خطر بيشتري براي بالينيت هستند. قند موجود در ادرار که در زير پوست ختنه گاه مي ماند محيط مساعد براي رشد باکتري است.
التهاب مزمن سر آلت و پوست ختنه گاه ميتواند منجر به جاي زخم شده، و در نتيجه علت تنگي پوست ختنه گاه( فيموز يا تنگي غلاف) و تنگي مجراي پيش آبراه (لوله اي که ادرار را از مثانه تخليه ميکند) شود.التهاب همچنين منجر به تورم پوست ختنه گاه شده، که ميتواند منجر به صدمه به آلت شود.
درمان بالينيت بستگي به علل زمينه اي دارد. اگر عفونتي موجود است، درمان شامل يک آنتي بيوتيک مناسب يا داروهاي ضد قارچ خواهد بود. در موارد شديد يا مزمن التهاب، ختنه بايد توصيه گردد.
استفاده از اقدامات بهداشتي مناسب ميتواند کمک به پيشگيري از بالينيت در آينده کند. بعلاوه، مهم است که از صابون هاي قوي يا مواد شيميايي، بخصوص آنهايي که شناخته شده هستند که موجب واکنش پوستي ميگردند استفاده نکنيد.
فيموز و پارا فيموز Phimsis and paraphimsis
فيموز وضعيتي است که در آن پوست ختنه گاه آلت آنقدر تنگ است که به عقب بر نميگردد( دور کردن از سر آلت) که سر آلت نمايان شود. پارا فيموز زماني اتفاق مي افتد که پوست ختنه گاه، که يکبار به عقب کشيده شده، را نتوان به محل اصلي آن باز گرداند.
فيموز ، اغلب در بچه ها ديده ميشود، ممکن است در زمان تولد وجود داشته باشد. آن همچنين ميتواند به وسيله يک عفونت ، يا به وسيله بافت پيوندي که در نتيجه يک التهاب يا التهاب مزمن شکل ميگيرد ايجاد ميگردد. ديگر علت فيموز بالينيت است، که منجر به جاي زخم و تنگي پوست ختنه گاه ميشود. توجه بي درنگ پزشکي لازم است اگر وضعيت موجب مشکل شدن يا غير ممکن شدن ادرار کردن شود.
پارا فيموز يک اورژانس پزشکي است که در صورتي که درمان نشود ميتواند منجر به عوارض وخيم شود. پارا فيموز ممکن است بعد از يک نغوظ يا فعاليت جنسي(در افراد ختنه نشده) ، يا در نتيجه صدمه به سر آلت ايجاد شود. با پارا فيموز، پوست ختنه گاه پشت لبه سر آلت تناسلي گير مي افتد. اگر اين وضعيت طولاني شود، موجب درد و تورم شده، و جريان خون را به آلت مختل ميکند. در نهايت ، کمبود جريان خون مي تواند منجر به مرگ بافت(گانگرين) ، شده و قطع آلت لازم باشد.
درمان فيموز ممکن است شامل کشيدن ملايم پوست ختنه گاه به مرور زمان باشد.اغلب اوقات، ميتوان با ماليدن دارو به آلت پوست ختنه گاه را سست کرد. ختنه(برداشتن پوست ختنه گاه به وسيله جراحي)، اغلب براي درمان فيموز استفاده ميگردد. شيوه ديگر جراحي، موسوم به Preputiplasty ، که در آن پوست ختنه گاه از سر آلت جدا مي شود. در اين شيوه پوست ختنه گاه باقي گذاشته ميشود و صدمه کمتري نسبت به ختنه دارد.
درمان پارا فيموز تمرکز بر کاهش ورم سر آلت و پوست ختنه گاه دارد. گذاشتن يخ ممکن است کمک به کاهش ورم، در همان حالي که با فشار به سر آلت خون و مايع را به بيرون ميرانيم. اگر اين اقدامات در کاهش ورم و بازگشت پوست ختنه گاه به وضعيت طبيعي مفيد واقع نشد، تزريق دارو براي کمک به تخليه آلت تناسلي ممکن است لازم باشد. در موارد وخيم، يک جراح براي رها سازي ممکن است بريدگي هاي کوچکي بر پوست ختنه گاه ايجاد کند. ختنه همچنين به عنوان يک درمان براي پارافيموز ممکن است استفاده شود.
سرطان آلت تناسلي
يک شکل نادر سرطان، سرطان آلت تناسلي وقتي اتفاق مي افتد که سلول هاي غير طبيعي در آلت تناسلي تقسيم و رشد غير قابل کنترلي دارند اتفاق مي افتد. اغلب تومورهاي خوش خيم (غير سرطاني) ممکن است پيشرفت کرده و سرطاني شوند.
علت دقيق سرطان آلت تناسلي شناخته شده نيست، ولي عوامل خطر معيني براي بيماري وجود دارد. يک عامل خطر هر چيزي است که شانس فرد را براي بيماري زياد ميکند . عوامل خطر براي سرطان آلت تناسلي ممکن است شامل موارد زير باشد:
- ختنه. مرداني که در زمان تولد ختنه نشوند شانس بيشتري براي گرفتن سرطان آلت تناسلي دارند.
- عفونت با ويروس پاپيلوماي انسانيHPV . HPVs گروهي از بيش از چند نوع از ويروس ها هستند که موجب زگيل(papillmas) ميشوند. اغلب گونه هاي HPVs ميتوانند دستگاه توليد مثل و ناحيه مقعد را در گير کنند. اين گونه هاي HPVs از فردي به فرد ديگر در زمان تماس جنسي انتقال مي يابد.
- سيگار کشيدن. سيگار کشيدن بدن را در معرض مواد شيميايي سرطان زاي زيادي قرار مي دهد که فراتر از ريه تاثير ميگذارد.
- Smegma .ترشحات روغني ميتواند در زير پوست ختنه گاه تجمع يابد. نتيجه يک ماده سفت، بدبو موسوم به Smegma است. آلت زماني که کاملا تميز نشود، وجود Smegma ميتواند علت تحريک و التهاب باشد.
- فيموز. اين وضعيتي است که در آن پوست ختنه گاه تنگ شده و مشکل ميتوان آنرا به عقب کشيد.
- درمان پسورياسيس. بيماري پوستي پسورياسيس برخي اوقات با ترکيبي از داروها و در معرض نور فرابنفش درمان مي شوند.
- سن. اغلب موارد سرطان آلت تناسلي در مردان بالاي۶۰ سال اتفاق مي افتد.
نشانه هاي سرطان آلت تناسلي شامل گوشت زيادي يا زخم هاي روي آلت است، ترشحات غير طبيعي از آلت تناسلي و خونريزي نيز از آن جمله است. جراحي براي برداشتن سرطان شايعترين درمان سرطان آلت تناسلي است. پزشک ممکن است از روش هاي جراحي زير براي خلاصي از سرطان استفاده کند:
- برداشتن موضعي وسيع. برداشتن بافت سرطاني و مقداري از بافت طبيعي در اطراف آن.
- جراحي ميکروسکوپي. جراحي است که در آن سرطان همراه با مقدار بسيار ناچيزي تا آنجا که ممکن است از بافت طبيعي برداشته ميشود. در خلال اين جراحي، دکتر از ميکروسکوپي براي نگاه کردن به محوطه سرطاني براي اينکه مطمئن شود بافت سرطاني برداشته شده استفاده ميکند.
- جراحي ليزر. از پرتو هاي باريک نور براي برداشتن سلول هاي سرطاني استفاده ميشود.
- ختنه. جراحي است که در آن پوست ختنه گاه برداشته ميشود.
- قطع آلت تناسلي(Penectmy) . جراحي است که در آن آلت تناسلي برداشته ميشود. اين شايعترين و موثر ترين درمان سرطان آلت تناسلي است. در عمل جراحي جزئي Partial از آلت تناسلي قسمتي از آلت تناسلي برداشته ميشود. در عمل جراحي کامل قطع آلت تناسلي تمامي آلت برداشته مي شود.غدد لنفاوي در کشاله ران نيز ممکن است در خلال جراحي برداشته شوند.
اشعه درماني (راديوتراپي)، که از پرتو هاي با انرژي زياد براي حمله به سرطان استفاده ميشود ، و شيمي درماني، که از داروها براي کشتن سرطان استفاده ميکنند، انتخاب هاي ديگري هستند.
